Skocz do:Menu, contents

Site searching1

Plastyka- Nowości

21 sierpień, 2009 - 14:02
450px-Fara_Poznan_wnetrze_2.jpg
W architekturze odbiły się główne tendencje epoki - falistość, łagodność linii, asymetria, dekoracyjność, szczególne upodobanie do motywów kwiatowych. Znacznie rozszerzył się zakres materiałów używanych do wykonywanie elewacji, obok stosowanych dotąd cegieł, kamieni oraz stiuku, zaczęto korzystać także z ceramiki, stali, betonu czy szkła, dało to możliwość stosowania różnych barw i faktur. Asymetria przejawiała się między innymi w swobodnym rozkładzie okien, a także w umiejscawianiu bramy, która tradycyjnie znajdowała się centralnie, na osi głównej budynku. Chętnie zaokrąglano ostre kąty, nad oknami umieszczano podkowiaste lub spłaszczone łuki, balkonom nadawano kształt półokrągły, całości dopełniały faliste gzymsy. Motywem szczególnie popularnym w secesyjnej architekturze były wystające wykusze, które łączyły ze sobą poszczególne piętra, łącząc je w harmonijną całość. Fasady pochodzące z tego okresu były więc bardzo dekoracyjne i urozmaicone. Przełamywanie panujących schematów owocowało oryginalnością i niepowtarzalnością. Ponadto dekorowano fasady bogatą ornamentyką, głównie roślinną. Motywy roślinne często dopełniały kompozycje krat balkonowych i konstrukcji bramy. Secesja unikała linii prostej, zastępując ją falistym, płynnym kształtem. Znaczna część budynków była tylko zdobiona w owym okresie, kiedy panowała sztuka secesyjna, są to konwencjonalne budynki, powstałe znacznie wcześniej, którym utworzono zdobnicze fasady, bądź dodano inne elementy. Często inwencja secesyjnych twórców polegała na odjęciu pewnych części budowli, by odsłonić inne. Owe nowatorskie pomysły szokowały i bulwersowały, bardzo kontrowersyjne okazało się miedzy innymi dzieło Victora Horty, który podjął się "odnowienia" domu Tassela w Brukseli, słynącego ze wspaniałej klatki schodowej (1892-1893) a także zaprojektowana przez niego szklana fasada w Domu Ludowym w Brukseli (1896-1899). Do słynnych i nowatorskich projektów tego okresu należą też prace francuskiego architekta, Hectora Guimarda. Jego dziełem są miedzy innymi, wykonane z lanego żelaza pawilony oraz wejścia prowadzące do stacji metra w Paryżu, których niecodzienny kształt przypomina roślinność tropików (1899-1900); jedna z paryskich sal koncertowych mieszcząca się w gmachu Humbert de Romans, architekt zdecydował się odsłonić w niej krzywolinijny szkielet, który podtrzymuje całe sklepienie (1902). Na szczególne omówienie zasługuje twórczość Antonia Gaudiego. Gaudi był Hiszpanem, hołdował on estetyce secesyjnej, jednak jego dorobek wymyka się wszelkim klasyfikacjom, ponieważ stanowi dzieło niezwykle oryginalne i twórcze. Charakterystyczną cechą projektowanych przez niego budowli jest krzywoliniowość, Gudi zaokrąglał wszelkie kształty. Nawet ściany nie są urywane w prostej linii, falują sprawiając wrażenie ruchu. Jego domy o asymetrycznym ułożeniu różnokształtnych okien przypominają raczej nowoczesne rzeźby niż mieszkalne budynki. Całości dopełniały barwne dekoracje z ceramiki i szkła, umieszczane na fasadach. Najsłynniejszym bodaj dziełem mistrza hiszpańskiej secesji jest jeszcze nieukończona katedra La Sagrada Familia w Barcelonie. Gaudi zaprojektował ową świątynię bardzo misternie, a jej budowę przewidział na wiele lat, rozpoczęto wznosić ów gmach w roku 1884, jednak wielość detali wymaga wieloletnich prac. Każdy szczegół został zaprojektowany osobno i osobno musi być rzeźbiony, zamiłowanie do asymetrii i niepowtarzalności pozwoliło architektowi powielać żadnych elementów. W projekcie mistrza Gaudiego budynek sprawia wrażenie żywego organizmu. Innym słynnym dziełem tego płodnego artysty jest kamienica Casa Mila (1905-1907), podobnie falista i dekoracyjna. Owa architektura miała swych zagorzałych zwolenników jak i przeciwników. Krytycy zarzucali jej przede wszystkim dziwaczność, brak harmonii i brak funkcjonalności. Secesja w wydaniu szkockim i wiedeńskim. Ze szkockich twórców należy wymienić Charlesa Rennie Mackintosha, autora architektury Szkoły Sztuk Pięknych w Glasgow (1898-1899), natomiast w Wiedniu działali: Otto Wagner, słynny dzięki projektowi stacji kolei miejskiej (1894-1897)a także, między innymi Joseph Maria Olbrich, architekt pawilonu Secesji (1898-1899). Owa szkocka i wiedeńska secesja miały wiele wspólnego, jej przejawy wy- różniły się bowiem szczególną oszczędnością dekoracji. Podczas gdy niemal w całej Europie hołdowano bogatej ornamentyce, w tych dwóch ośrodkach stosowano ją z niespotykanym gdzie indziej umiarem. Z tej właśnie odmiany secesji zrodził się później w Austrii modernizm.

Plastyka

Plastyka
Grupy (0)
Testy (36)

Wiadomości

malyksiaze.jpg
dodany dnia: 2009-08-21 (16:03)
Głównym bohaterem książki Antonine'a de Saint - Exupery'ego jest Mały Książę. To kilkuletni chłopiec zamieszkujący obcą planetę razem z różą. Miała ona skłonności do narzekania, więc nieszczęśliwy bohater postanowił ją ... więcej
51125.3.jpg
dodany dnia: 2009-08-21 (16:00)
1. Schemat rozprawki Rozprawka ma kompozycję trójdzielną - to znaczy, że składa się z trzech części - tego należy przestrzegać. Wersja A: - Teza - Argumenty “za” (potwiedzające tezę), - Argumenty “przeciw” ... więcej